Bøygd

12.09-30.12. 2026

Deltakande kunstnarar: Ingeborg Tysse, Margaret Abeshu, Hege Iren Aasdal, Tor Erik Bøe, Silje Ensby, Cato Løland og FjordMoods.
I samarbeid med: Hardanger folkemuseum, Hardanger fartøyvernsenter og FjordMoods.

Haustutstillinga i Kabuso er organisert av Kiosken Studio – og kuratert av Daniela Ramos Arias, Stine Aas og Siv Støldal.
Kiosken har elles hatt fleire pop-upar i Kabuso dei siste åra som ledd i førebuinga til utstillinga.

Kiosken studio har invitert dei nemnde kunstnararane til å etablera samarbeid med lokale handverkarar og organisasjonar i Hardanger. Visjonen for prosjektet er å foreina samtidskunst og design med tradisjonelt handverk gjennom innovasjon og eksperimentering.  

👉 Nettside Kiosken Studio

Foto: Utsnitt av verk av Cato Løland (til venstre) og Hege Iren Aasdal (til høgre)

Kuratorisk tekst:

Bøygd, bøya, å bøya, å manøvrera, å utvida, å knyta saman, å strekkja seg ut og ta på ein annan. Å vera porøs, å absorbera, å opna seg og sleppa ting inn. 

Kuratorar er Daniela Ramos Arias og Siv Støldal, med sterk støtte frå Stine Aas. Saman utgjer dei kuratorteamet til Kiosken, eit kuratorkollektiv og ein stad i Bergen. 

I 2024 starta me ein spennande samtale med Sissel Lillebostad, dagleg leiar og hovudkurator ved Kunsthuset Kabuso. Gjennom denne samtalen fekk Kiosken ein invitasjon til å kuratera ei utstilling på Kabuso i 2027. Dette kjendes som ein luksus – ikkje berre å ha tid til å planleggja, forska og tenkja, men òg å kunna utvida den kuratoriske praksisen vår utanfor lokalet vårt i Bergen og tenkja større. 

Me visste at me ville ta med oss den tverrfaglege og samarbeidande identiteten vår inn i prosjektet og skapa høve til å møtast og dela idear og prosessar. Dette leidde fram til Bøygd: ei utstilling som inviterer kunstnarar, designarar og tradisjonshandverkarar til å møtast, dela kunnskapen og prosessane sine med kvarandre, og absorbera litt frå kvarandre sine praksisar. 

For å gjera dette brukte dei tid saman – både i Hardanger, der utstillinga finn stad, og i Bergen. Me la til rette for møte og verkstader, og for besøk til verkstader, studio og atelier, slik at dei fekk tid til å arbeida side om side. På denne måten er praksisane forankra i ei djup forståing av kvarandre, og kunnskap frå Hardanger kjem til syne på nytt gjennom nye hender. 

Storeteigen bygdetun, som blir verna og teke vare på av Kabuso og er ein del av Hardanger og Voss museum, blei ein base for dei deltakande kunstnarane som bur langt frå Hardanger. Der budde dei i eit historisk hus omgitt av tre og blomar, med ei spektakulær utsikt over fjorden – ein stad der dei kunne bli kjende med eit rikt område fullt av tradisjonar og historie, og tenkja på måtar å knyta seg til dette gjennom dei kunstnariske praksisane sine. 

Den endelege gruppa av kunstnarar, designarar og handverkarar blei vald ut på grunn av den sterke interessa deira for materiale og nysgjerrigheita deira etter å læra og absorbera frå omgjevnadene – eit samarbeid med naturen og materiale som er grunnleggjande for kvar av praksisane deira. Me føreslo par som kunne trekkja dei inn i samtale med kvarandre. 

Ingeborg Tysse blei invitert til å utforska og knyta kontakt med Hardanger fartøyvernsenter. 
Cato Løland og Hege Iren Aasdal, begge sankarar på kvar sine måtar og med ei djup tilknyting til funne materiale, blei inviterte til å sjå på praksisane til kvarandre. Margaret Abeshu blei invitert til å utforska tekstil gjennom skautfelling, ein teknikk for å leggja tekstil i legg, og læra av Agnete Sivertsen ved Hardanger folkemuseum på Utne. 
Tor Erik Bøe blei invitert til å sjå nærare på mattradisjonar i Hardanger og ta dei med inn i mat- og performancepraksisen sin. 
Silje Ensby, fotograf og filmskapar som dokumenterer tradisjonelle handverkspraksisar gjennom film, blei invitert til å kontekstualisera den konseptuelle tilnærminga til utstillinga ved å dokumentera skautfelling og tradisjonell korgfletting. 

Samtalane med kunstnarane har avdekt tankar om kroppar, arbeid, identitet, fortid, notid og framtid – og formar ei verd inne i utstillinga som fører oss til ein ukjend stad og tid, befolka av karakterar og objekt som kjennest både kjende og ukjende. Desse byggjer forteljingar frå lokale historier, tradisjonar og moglegheitene i materiala: ei kjensle av det kjende, plassert i parallelle dimensjonar, side om side med handverk, historie og det lokale og individuelle.